Lata niepohamowanego materializmu pomniejszyły i zmarginalizowały rolę
moralności w życiu, czyniąc z takich wartości, jak pieniądze, sukces i
korzyść osobista, wyłączne kryteria
oceny. Nie mając czasu na zatrzymanie się i refleksję, coraz bardziej zagubiony
w trybach życia, w którym rywalizacja pozostawia coraz mniej miejsca na
prywatność, człowiek dobrobytu i konsumeryzmu jakby zatracił umiejętność
współczucia i oburzenia się. Jest cały skoncentrowany na sobie, nie ma oczu ani
serca dla tego, co się dzieje wokół niego. Ten nowy typ człowieka Zachodu,
cynicznego i niewrażliwego, egoistycznego i politycznie poprawnego- jakakolwiek
ta polityka by była- produkt naszego społeczeństwa rozwoju i bogactwa przeraża
mnie dzisiaj tak samo, jak człowiek z kałasznikowem wyglądający jak złoczyńca,
którego można teraz spotkać na każdym rogu w Kabulu. Ci dwaj równoważą się, są
przykładami tego samego fenomenu: człowieka, który zapomina, że ma sumienie,
który nie widzi jasno swojej roli we wszechświecie i staje się najbardziej
niszczycielskim z żywych stworzeń, to zanieczyszczając wody na ziemi, to ścinając
jej lasy, zabijając jej zwierzęta i używając coraz bardziej wyrafinowanych form
przemocy wobec sobie podobnych.
Łączna liczba wyświetleń
czwartek, 14 marca 2013
poniedziałek, 11 marca 2013
Tiziano Terzani o... depresji
Im dokładniej rozejrzeć się wokół siebie, tym
lepiej widać, że nasz sposób istnienia staje się coraz bardziej bezsensowny.
Wszyscy gnają, ale dokąd? I po co? Wielu ludzi sądzi, że w tej pogoni za
dobrami materialnymi tracimy dawne przyjemności. Kto jednak będzie miał odwagę
zawołać: „Stop! Poszukajmy jakiejś innej drogi”? Nawet gdyby znalazł się ktoś
taki, inni, nie mniej udręczeni przez depresję, uznaliby go za szaleńca.
Gdybyśmy zaginęli w lesie czy na pustyni, z pewnością szukalibyśmy jakiegoś
wyjścia. Dlaczego nie dzieje się tak samo tam, gdzie chodzi o wysławiany
postęp, który wydłuża nam życie, czyni bogatszymi, zdrowszymi i sprawniejszymi,
ale coraz mniej szczęśliwymi?
piątek, 8 marca 2013
Tiziano Terzani o ... ciszy
Cisza to było wielkie odkrycie. Kiedy zniknęło nieustanne tło ludzkich
głosów, stwierdziłem, że wspaniałe piękno przyrody w znacznej mierze zasadza
się na ciszy. Patrzyłem na gwiazdy i czułem ich ciszę, księżyc nie wydawał
żadnego dźwięku, słońce wstawało i zachodziło bez jednego szmeru. W końcu nawet
odgłos wodospadu, krzyki ptaków, szelest wiatru wśród drzew wydawały się
częścią olbrzymiej, żywej, kosmicznej ciszy, którą kochałem i w której
znajdowałem ukojenie. Wydawało się, że cisza jest naturalnym prawem każdego
człowieka, które zostało nam odebrane. Z przerażeniem myślałem o tym, przez jak
wielka część życia wystawieni jesteśmy na kakofonię, którą sami stworzyliśmy,
wyobrażając sobie, że niesie nam przyjemność i zapewnia towarzystwo. Każdy co
jakiś czas powinien domagać się tego naturalnego prawa i wywalczyć dla siebie
kilka dni ciszy, podczas których może się skupić na sobie i podleczyć
nadwątlone zdrowie.
czwartek, 7 marca 2013
Tiziano Terzani o ... błędnym kole
…Ja twierdzę, że trzeba
uwolnić się od pragnień, a przecież właśnie przez perwersyjny system konsumizmu nasze życie koncentruje się całkowicie na zabawie, sporcie, jedzeniu,
przyjemnościach. Problemem jest wydostanie się z tego błędnego koła. Jedno po
drugim, jedno po drugim. Cholera jasna, to narzuca zupełnie absurdalne
zachowania. Nie chcesz pewnych rzeczy, ale system konsumpcyjny przekonuje cię,
uwodzi, byś jednak zechciał. Całe życie zależy od tego mechanizmu. Jeżeli
jednak oprzesz się i nie będziesz w tym uczestniczył, poszcząc, to tak, jakbyś zastosował
bierny opór przeciw przemocy. Co w końcu zrobią? Nie wepchną ci przecież tego
do gardła! Trzeba więc wielkiego wysiłku duchowego, przemyślenia, przebudzenia.
środa, 6 marca 2013
Tiziano Terzani o... akceptacji
Wierzę, że życie pustelnika, jakie wiodłem przez
pewien czas, pozwoliło mi wejść w kontakt z nietrwałością wszystkiego. To
stwierdzenie, że wszystko jest nietrwałe, to piękna rzecz. To akceptacja tego,
co Azja zrozumiała już dawno, że nie ma radości bez cierpienia, że nie ma
przyjemności bez przykrości. Odrywasz się, oddalasz, nie odczuwając obojętności
wobec innych, których możesz nawet kochać, ale nie będąc ich niewolnikiem, bo
życie istot kochanych także przemija.
Subskrybuj:
Posty (Atom)




