Łączna liczba wyświetleń

czwartek, 14 marca 2013

Tiziano Terzani o... egoizmie



Lata niepohamowanego materializmu pomniejszyły i zmarginalizowały rolę moralności w życiu, czyniąc z takich wartości, jak pieniądze, sukces i korzyść  osobista, wyłączne kryteria oceny. Nie mając czasu na zatrzymanie się i refleksję, coraz bardziej zagubiony w trybach życia, w którym rywalizacja pozostawia coraz mniej miejsca na prywatność, człowiek dobrobytu i konsumeryzmu jakby zatracił umiejętność współczucia i oburzenia się. Jest cały skoncentrowany na sobie, nie ma oczu ani serca dla tego, co się dzieje wokół niego. Ten nowy typ człowieka Zachodu, cynicznego i niewrażliwego, egoistycznego i politycznie poprawnego- jakakolwiek ta polityka by była- produkt naszego społeczeństwa rozwoju i bogactwa przeraża mnie dzisiaj tak samo, jak człowiek z kałasznikowem wyglądający jak złoczyńca, którego można teraz spotkać na każdym rogu w Kabulu. Ci dwaj równoważą się, są przykładami tego samego fenomenu: człowieka, który zapomina, że ma sumienie, który nie widzi jasno swojej roli we wszechświecie i staje się najbardziej niszczycielskim z żywych stworzeń, to zanieczyszczając wody na ziemi, to ścinając jej lasy, zabijając jej zwierzęta i używając coraz bardziej wyrafinowanych form przemocy wobec sobie podobnych.

poniedziałek, 11 marca 2013

Tiziano Terzani o... depresji

Im dokładniej rozejrzeć się wokół siebie, tym lepiej widać, że nasz sposób istnienia staje się coraz bardziej bezsensowny. Wszyscy gnają, ale dokąd? I po co? Wielu ludzi sądzi, że w tej pogoni za dobrami materialnymi tracimy dawne przyjemności. Kto jednak będzie miał odwagę zawołać: „Stop! Poszukajmy jakiejś innej drogi”? Nawet gdyby znalazł się ktoś taki, inni, nie mniej udręczeni przez depresję, uznaliby go za szaleńca. Gdybyśmy zaginęli w lesie czy na pustyni, z pewnością szukalibyśmy jakiegoś wyjścia. Dlaczego nie dzieje się tak samo tam, gdzie chodzi o wysławiany postęp, który wydłuża nam życie, czyni bogatszymi, zdrowszymi i sprawniejszymi, ale coraz mniej szczęśliwymi?

piątek, 8 marca 2013

Tiziano Terzani o ... ciszy



Cisza to było wielkie odkrycie. Kiedy zniknęło nieustanne tło ludzkich głosów, stwierdziłem, że wspaniałe piękno przyrody w znacznej mierze zasadza się na ciszy. Patrzyłem na gwiazdy i czułem ich ciszę, księżyc nie wydawał żadnego dźwięku, słońce wstawało i zachodziło bez jednego szmeru. W końcu nawet odgłos wodospadu, krzyki ptaków, szelest wiatru wśród drzew wydawały się częścią olbrzymiej, żywej, kosmicznej ciszy, którą kochałem i w której znajdowałem ukojenie. Wydawało się, że cisza jest naturalnym prawem każdego człowieka, które zostało nam odebrane. Z przerażeniem myślałem o tym, przez jak wielka część życia wystawieni jesteśmy na kakofonię, którą sami stworzyliśmy, wyobrażając sobie, że niesie nam przyjemność i zapewnia towarzystwo. Każdy co jakiś czas powinien domagać się tego naturalnego prawa i wywalczyć dla siebie kilka dni ciszy, podczas których może się skupić na sobie i podleczyć nadwątlone zdrowie.

czwartek, 7 marca 2013

Tiziano Terzani o ... błędnym kole

    …Ja twierdzę, że trzeba uwolnić się od pragnień, a przecież właśnie przez perwersyjny system konsumizmu nasze życie koncentruje się całkowicie na zabawie, sporcie, jedzeniu, przyjemnościach. Problemem jest wydostanie się z tego błędnego koła. Jedno po drugim, jedno po drugim. Cholera jasna, to narzuca zupełnie absurdalne zachowania. Nie chcesz pewnych rzeczy, ale system konsumpcyjny przekonuje cię, uwodzi, byś jednak zechciał. Całe życie zależy od tego mechanizmu. Jeżeli jednak oprzesz się i nie będziesz w tym uczestniczył, poszcząc, to tak, jakbyś zastosował bierny opór przeciw przemocy. Co w końcu zrobią? Nie wepchną ci przecież tego do gardła! Trzeba więc wielkiego wysiłku duchowego, przemyślenia, przebudzenia.

środa, 6 marca 2013

Tiziano Terzani o... akceptacji


         Wierzę, że życie pustelnika, jakie wiodłem przez pewien czas, pozwoliło mi wejść w kontakt z nietrwałością wszystkiego. To stwierdzenie, że wszystko jest nietrwałe, to piękna rzecz. To akceptacja tego, co Azja zrozumiała już dawno, że nie ma radości bez cierpienia, że nie ma przyjemności bez przykrości. Odrywasz się, oddalasz, nie odczuwając obojętności wobec innych, których możesz nawet kochać, ale nie będąc ich niewolnikiem, bo życie istot kochanych także przemija.