Łączna liczba wyświetleń

czwartek, 15 października 2015

Wspinaczkowy biegun cz.3



W trudnych sytuacjach trzeba iść do przodu, a nie się wycofywać. Takie przezwyciężanie siebie daje potem olbrzymią satysfakcję. Trudności są zwiastunem dobrych wieści. Dają napęd.
Pierwszy kontakt ze ścianką zazwyczaj niesie z sobą mniejszą lub większą trudność dla adepta wspinaczki. Wszystko jest nowe- dziwnie wyglądające obuwie, specyficzne akcesoria, natłok kolorów, czasem hałaśliwa muzyka, nowy nauczyciel... To bardzo dużo jak na początek.
Doświadczenie musi być zawsze naszym fundamentem, także doświadczenie negatywne. Ono ma taką samą wartość jak pozytywne, bo wartością jest wiedza o rzeczywistości. Jak już coś znamy, staje się to naszą wiedzą, wszystko jedno, czy zbudowaną na sukcesach, czy klęskach. (...)
Często tak bywa, że to, co prowadzi nas poza horyzont dotychczasowego życia, jest w zasięgu ręki.
Ruch ręki ku górze otwiera przed uczniem zupełnie nową przestrzeń, która może go pochłonąć ale i również odepchnąć. W zdecydowanej większości, ścianka pociąga ku sobie, dając w zamian wiele dobrych umiejętności. Uczy współpracy z drugą osobą, doskonali sprawność motoryczną, daje poczucie pewności, poprawia koordynację wzrokowo-ruchową. (Uczyliśmy również osoby niewidome, a brak receptorów wzrokowych wcale nie przeszkadzał im w osiąganiu wytyczonych celów) „Zabiera” ona też to, co u początkującego wspinacza było balastem- lęk przed wysokością, niezgrabność ruchową, niechęć do nowości, czy do ruchu.
.

niedziela, 4 października 2015

Wspinaczkowy biegun cz.2



Nigdy nie potrafimy do końca przewidzieć, co się zdarzy. (…) Zmniejszanie własnej niewiedzy powoduje, że łatwiej można pokonywać trudności. Pojawiają się jednak przeszkody, których nie przewidzieliśmy. Najważniejsze jest wówczas, by radzić sobie z nieprzewidzianymi sytuacjami. Trzeba umieć sprostać psychicznie, a w dodatku w ramach tych możliwości i zasobów, którymi dysponujemy, posługując się wyobraźnią, intuicją, podświadomością, znajdować rozwiązanie i wyjście. Szczególnie ważna jest umiejętność akceptowania trudności,  obłaskawiania ich, czy też wręcz zaprzyjaźniania się z nimi. Traktowanie trudności jako standardu, nie jako czegoś wyjątkowego. (…)
Na przestrzeni kilku lat zarówno na trasie naszego marszu, jak i na ścianie zdarzały się sytuacje problematyczne, a każda z nich wymagała szybkiego, ale i wnikliwego potraktowania. W większości przypadków można odkryć przyczyny, które doprowadziły do wybuchu np. krzyku, oporu, agresji. Ułatwia to interwencję i wpływa na jej skuteczność. Przyrost wiedzy pozwoli lepiej zaplanować kolejne wyjście.
Przeszkody są czymś normalnym i naturalnym. Normalne jest też to, że na początku jest ich najwięcej.
Wraz z upływem czasu dochodzi do oswojenia  trudności związanych z podjętym wyzwaniem. Coraz częściej dojście na zajęcia, ich przebieg oraz powrót z nich odbywały się bez zakłóceń. To sygnał dla nas, że warto było nie poddawać się. Nie należy jednak usypiać własnej czujności, gdyż wtedy może nieoczekiwanie dojść do przykrego w skutkach incydentu...c.d.n

sobota, 26 września 2015

Wspinaczkowy biegun cz1.


Zapraszam do lektury mojego ostatniego tekstu o tytule "Wspinaczkowy biegun" (artykuł ukazał się w piśmie AUTYZM nr 15   http://www.domrainmana.pl/index.php/2015/09/autyzm-nr-15/ ). Do jego napisania zainspirował mnie "ktoś" i "coś". Ktoś to Marek Kamiński, którego słowa są inspiracją do rozwijania myśli na temat wspinaczki. Drugi "ktoś" to uczniowie, z którymi przebyłem i przebywam tą "drogę". Coś to wspinaczka i wszystko, czego dzięki niej nauczyliśmy się i wciąż się uczymy.

Każda podróż zaczyna się od pierwszego kroku, nie ma znaczenia, jak daleko jest twój biegun, ważne, byś zaczął iść.

Nasza podróż trwa już 3 lata, a jej początek był spontaniczny. Co można zaproponować dorastającym autystycznym uczniom szkoły podstawowej w ramach przedmiotu: funkcjonowanie w środowisku? Może ścianka wspinaczkowa z każdorazowym docieraniem do niej i powrotem na piechotę? Dlaczego nie! 7 kilometrów marszu w obie strony niezależnie od kaprysów aury, czasami nie stanowiło większego problemu, czasami zaś bywało tak trudne, jak zdobywanie szczytu góry. Marsz do celu i wspinaczka tworzą nierozerwalną całość, bez wskazania, która z tych rzeczywistości ma większe walory edukacyjne dla moich podopiecznych. Biorąc pod uwagę poważne ograniczenia poznawcze tych osób, podjęcie decyzji o rozpoczęciu wspinania się, było dla nas jak podjęcie decyzji o próbie zdobycia bieguna.

Biegun jest lepiony z twojej dotychczasowej drogi, nawet jeśli wydaje ci się z całkiem innej planety.

Ścianka wspinaczkowa rzeczywiście wydaje się być aktywnością z „innej planety”. Zanim przygoda z wysokością na dobre się rozpocznie, wątpliwości mają rodzice „wspinaczkowiczów”, mamy je my- nauczyciele i opiekunowie, mają je na pewno Ci, którym może nieco na wyrost zaproponowaliśmy tą nietypową działalność. Wątpliwości mnożą się wraz z incydentami, do których może dojść przed, w trakcie i po zajęciach. Dużym wsparciem jest myśl: Nie warto zawracać do portu przy przeciwnym wietrze.
Dużą rolę odgrywają nasze pierwsze doświadczenia. To, jak zachowujemy się wobec nowej sytuacji, jak ją rozgrywamy, staje się wzorcem na przyszłość. (…) Dlatego rola naszych przewodników, nauczycieli jest bardzo ważna, ale bardziej w aspekcie ich zachowań niż słów. Czyny przemawiają bardziej niż słowa.

Nowość może wyzwolić z osobie autystycznej szereg trudnych dla niej i dla otoczenia społecznego reakcji. Nowa trasa generuje niezliczoną liczbę nowych, a przez to nieprzewidywalnych sytuacji. Natężony ruch uliczny, zbyt długie oczekiwanie na zielone światło, szczekający pies, wycieczka hałaśliwych przedszkolaków, zbyt zimno, zbyt ciepło, uwierający but, źle znoszący marsz kolega, zbyt szybkie tempo marszu, pojawiający się nagle rowerzyści, dziwny zapach na hali wspinaczkowej, zbyt dużo niezrozumiale zachowujących się osób, lęk wysokości, słaba kondycja... To tylko niektóre z cotygodniowo napotykanych sytuacji. Zakładam, że przy odpowiednim wsparciu, jesteśmy w stanie je wspólnie pokonać, a dzięki temu nabyć wiele bezcennych doświadczeń, dzięki którym będzie można lepiej przeżyć codzienne życie. c.d.n.

niedziela, 20 września 2015

Dekalog pogody ducha Jana XXIII


1. Dzisiaj tylko spróbuję żyć z dnia na dzień, nie będę dążył do rozwiązania wszystkich życiowych problemów naraz.
2. Dzisiaj tylko szczególnie zadbam o mój obraz: będę miał grzeczne maniery, nie będę nikogo krytykował, będę unikał krytykowania i dyscyplinowania innych, lecz nie siebie.
3. Dzisiaj tylko będę szczęśliwy w pewności, że zostałem stworzony, by być szczęśliwym nie tylko na tamtym świecie, ale także na tym.
4. Dzisiaj tylko dostosuję się do okoliczności i nie będę udawał, że to okoliczności mają się dostosować do moich życzeń.
5. Dzisiaj tylko poświęcę 10 minut na wartościową lekturę, mając w pamięci, że jak pożywienie jest niezbędne do życia ciału, tak wartościowa lektura jest niezbędna do życia duszy.
6. Dzisiaj tylko zrobię dobry uczynek i nie powiem o nim nikomu.
7. Dzisiaj tylko zrobię co najmniej jedną rzecz, na którą nie mam ochoty, a gdyby to pogorszyło mój humor, postaram się, aby nikt tego nie zauważył.
8. Dzisiaj tylko sporządzę szczegółowy program. Być może nie wypełnię go co do joty, ale przynajmniej go zredaguję. Będę przy tym wystrzegał się dwóch plag: pośpiechu i niezdecydowania.
9. Dzisiaj tylko będę święcie wierzył – nawet gdyby okoliczności świadczyły o czymś przeciwnym – że dobra Opatrzność Boska zajmuje się mną jakby na świecie nie istniał nikt oprócz mnie.
10. Dzisiaj tylko odrzucę obawy. W szczególności nie będę się bał wiary w dobroć i cieszenia tym, co piękne.

środa, 2 września 2015

Europa w letargu

Dziecko ludzi, którzy szukali w Europie lepszego miejsca do życia. Być może ta śmierć poruszy tych, którzy mogą wprowadzić systemowe zmiany. Najpierw jednak muszą oni wykonać największą zmianę- zmianę stanu własnych umysłów, częstokroć nieprzyzwyczajonych do dyskomfortu, mozołu każdego dnia, walki o przetrwanie. Czy syty jest w stanie zrozumieć głodnego?