Łączna liczba wyświetleń

wtorek, 5 marca 2013

Tiziano Terzani. Okiem reportera



Moja przygoda z twórczością Tiziano Terzaniego (ur. w 14. 09. 1938, zm. 28. 07. 2004) zaczęła się przypadkiem. Przeszukując stosy książek, zobaczyłem na wewnętrznej okładce jednej z nich bardzo przychylne słowa Ryszarda Kapuścińskiego. Bardzo bliski mi maestro Kapuściński wielokrotnie w samych superlatywach wypowiadał się o takiej, czy innej książce, ale w przypadku książki „Nic nie zdarza się przypadkiem” poczułem dodatkowo jakiś impuls. Coś pchnęło mnie do zakupu grubego tomu z uśmiechniętą twarzą człowieka w bieli na okładce. Bardzo szybko przekonałem się, że ten ktoś, mimo, że już nie żyje, za pomocą ukochanych przez siebie książek ma bardzo dużo do przekazania. Ów przekaz okazał się bezkompromisowy i popychający myśli na zupełnie inne drogi. W ostatnim wywiadzie ze swoim synem Folco Terzanim powiedział: „Jeżeli jednak wyjdziesz poza to, co znane, i będziesz szukał dróg, które jeszcze nie zostały całkiem przetarte, albo, jak mówię, wymyślisz je sam, możesz odkryć coś niezwykłego”. „Są rzeczy, zdarzenia, słowa, które słyszysz, a które nic ci nie mówią, ale w innej sytuacji to samo słowo może zmienić Twoje życie!”. Aby jego słowa nie zniknęły, i aby były, choć częściowo wcielane w życie, postanowiłem zanotować te, które najbardziej mną poruszyły. Wykorzystałem tu następujące pozycje: "Koniec jest moim początkiem"."Powiedział mi wróżbita". "Listy przeciwko wojnie". "Nic nie zdarza się przypadkiem".
W kolejnych odsłonach prezentowane będą myśli- chyba mogę już dodać zwrot "jak zwykle" od a do z.

wtorek, 26 lutego 2013

Chłopskie gadanie o życiu


    W szkołach, owszem, można się nauczyć tabliczki mnożenia, też potrzebna, jak to mówią, ale nie życia. Można łeb se napchać tym i tamtym i prawie wszystko umieć, a nie umieć żyć. Bo życie, żeby tak powiedzieć, to nie tylko życie. Niby, że ty jesteś, a ono i tak leci. Chce, to nas powali, chce, postawi, w dół strąci, wywyższy. A my, jak tam ono chce, bo i tak żyjemy. Ono wiatrem, my piórkiem. O, nie, bracie. A nawet, żeby tak powiedzieć, gówno prawda. Życie to tak samo fach jak każdy inny. A kto wie, czy nie najtrudniejszy z wszystkich fachów.

niedziela, 24 lutego 2013

Chłopskie gadanie o zazdrości

     Ludzie dzielą się na tych, co im się zazdrości i co im zazdroszczą. Z zazdrości Kain zabił Abla, a Wojtek Denderys przed wojną, pamiętasz, podpalił swojego szwagra. Bo z zazdrości wszystko zło jest na tym świecie. Rząd rządowi zazdrości, król królowi, generały generałom i tak idzie w dół aż do człowieka. A rozejrzeć się po świecie, to i góra górze zazdrości, rzeka rzece, mniejsza większej, czy nawet jabłko jabłku na jabłonce. A mieliby tobie nie zazdrościć. I nie miej nawet ludziom za złe. Komuś musi się zazdrościć.

środa, 20 lutego 2013

Chłopskie gadanie o wódce

Wódka ludzi trzyma. Ma człowiek większą chęć się bawić, a trzeba by umrzeć, miałby większą chęć umrzeć. Bo po wódce śmierć z zabawą, jakby się schodziły. W partyzantce gdybym nie pił, nie wiem, czybym tańczył tu dzisiaj z Małgosią. A wypił sobie człowiek, to wchodził między kule jak w wikliny. Na trzeźwo nieraz by mu ręka od sumienia drgnęła. A wypił, to sumienie sobie, ręka sobie. A jak chłop chłopu może się odwdzięczyć? Na wódkę go zaprosić. Wódka nie łapówka. Nie ma, że jeden daje, drugi bierze, tylko obaj piją. Jeszcze ludzie wierzą, że przez wódkę da się wszystko załatwić i więcej niż przez Pana Boga. A to różnie bywa. Nieraz pomoże się napić, a nieraz nie pomoże nawet się pomodlić. Ale jak chcesz z ludźmi żyć, musisz pić. Bo wtedy i ciebie mają za człowieka.

poniedziałek, 18 lutego 2013

Chłopskie gadanie o umieraniu

Ziemi coraz mniej, nie coraz więcej. Jeszcze na fabryki jak idzie, nie tak szkoda. Ale na cmentarze? A ludzi przybywa i przybywa. I wszyscy muszą kiedyś umrzeć. To policz sobie, ile by trzeba na to ziemi, żeby wszystkich w grobach pochować. Jeszcze w murowanych. Całą ziemię by niedługo umarli zajęli. A my co, na księżyc? Zresztą powiem ci, że i śmierć już nie jest tym, czym była. Był człowiek i go nie ma. I na jego miejsce już stu innych się wpycha. Nawet pamięć po nim zajmą. A dawniej, bracie, jak umarłeś, we wsi wyrwa zostawała, jak jakby w bruku. Ale dawniej, żeby tak powiedzieć, śmierć była przywiązana do ludzi. Wszyscy żyli całe życie w jednym miejscu, to śmierć jednego była śmiercią wszystkich. A dzisiaj wszyscy w ruchu, to i śmierć w ruchu. Mrą ludzie nie wiadomo na co, nie wiadomo kiedy, nie wiadomo czy to jeszcze śmiercią da się nazwać. Nawet chorować się nie musi, bez przyczyny. Ot, zmęczył się człowiek i go nie ma. A dawniej się zmęczył, siadł na miedzy, odpoczął i żył dalej. Umieramy bracie, że nie widać po nas śmierci. Nieraz nawet nie odróżnisz, czy ktoś umarł, czy jeszcze żyje. I nic już z tego nie masz, że umrzesz. Tylko z życia jeszcze coś się ma. To żyj, póki da się.