Światowy dzień ukojenia dla skołatanych myśli

Na murze przy ulicy Krupniczej w Krakowie. Do przemyślenia.

Oczekując

6.55 Jesienny poranek. Mam szczęście, że jestem dziesiąty  w kolejce do rejestracji. Lekarz przy dobrej woli przybije pieczątkę. Trzeba jednak poczekać do 7. 30. Za mną stoi 10 osób i wciąż ich przybywa.W kolejce panuje grobowa cisza, przełamana nieustającą wymianą zdań między dwoma staruszkami. Przekrój tematów jest szeroki jak plecy kulturysty...

... Na szczęście mówią mądrze, jednak o poranku nie jest łatwo  nawet słuchać. "Tak było, tak jest i tak będzie"- powiedział jeden z nich... Z nadzieją, że  to nie prorocze słowa trzeba iść w kolejny dzień.

Ostatnie pozdrowienia

Wizyta w parku dinozaurów w Zatorze. Jeśli coś poruszyło "dziecięcą strunę" w mojej głowie to dinozaury ukryte pośród drzew w zatorskim parku. Przeżywanie z dziećmi emocji, które wywołują ryczące, syczące, sikające (!) dinozaury nieraz monstrualnych rozmiarów sprawia, że na kilka chwil stajemy się dziećmi. Choć na ten czas znikają codzienne utrapienia. Cóż wspanialszego niż móc cieszyć się jak dziecko?! 

Priscilla

Oto Priscilla- mój "szkolny" żółw. Wbrew pozorom jest to bardzo miła istota. Fakt- potrafi ugryźć, ale kto nie potrafi?! Kiedyś przyłapałem ją na tym, jak zastygła w bezruchu w jedynym miejscu na podłodze, w którym grzały promienie zachodzącego słońca. Myślę sobie, że wielką sztuką jest taka umiejętność. Kiedy wokół panują ciemności, bezcenne jest intuicyjne znajdowanie jasności, ciepła, czegoś dobrego...

Dzień Ojca bez Ojca

          To szczególny dzień- pierwszy taki dzień... bez Ojca. Zbliża się rok od zmaterializowania się nieoczekiwanego scenariusza. Zniknięcie kogoś, kto był wielkim wsparciem  we wszystkich momentach życia jest niezrozumiałe i trudne do przyjęcia. Jeśli mógłbym Ci złożyć życzenia, a raczej podziękowania, to byłyby one takie: Dziękuję za przykład, jak być nieugiętym do końca. Za wszystkie lekcje życiowe.
Za wieżę z dwoma kasetami magnetofonowymi przywiezioną z wielkim trudem z Berlina, za nauczenie mnie tabliczki mnożenia i wiązania butów. Za kombinowanie, jak poradzić sobie, mimo braku środków. Za ofiarną opiekę nad schorowaną bullterierką Fraszką, za bycie wzorem bezinteresowności, za naukę zbierania grzybów i jabłek "z sadu kolegi", który nigdy nie miał sadu, za szalone wypady pociągiem, za "niewidzialną rękę", która zostawiała nam pyszne jedzenie, za miłość do nas i naszych dzieci, którymi nie zdążyłeś się nacieszyć, za.......... Długo by wymieniać. My też nie zdążyliśmy się Tobą nacieszyć.
Wierzymy, że gdzieś tam jesteś.